Monday, June 18, 2018

රුසියානු නායකයින්ගේ "තට්ටය - කොණ්ඩය" න්‍යාය

වසර 200 කට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ සිදු වෙමින් පවතින බැවින් රුසියාවේ ජනතාව අතර විහිළුවක් ලෙස මෙය සැලකේ. එමෙන්ම රුසියානු නායකයින්ගේ "තට්ටය - කොණ්ඩය" න්‍යාය යනුවෙන් ව්‍යවහාර වෙයි.

1825 දී රාජකීය (සාර්) පළමුවන නිකලස් රජුගේ පාලන සමයේ සිට සෑම රුසියානු නායකයකුම තට්ටයකින් (නැතහොත් තට්ටය පෑදෙමින්) හෝ හිසකෙස් වලින් පිරුණු හිසකින් සමන්විත වූහ.


"ඉතිං මොකද? ඒක එච්චර අමුතු දෙයක්ද? රටක ඕනෑම නායකයෙකුට හිසකෙස් තිබීමට හෝ නොතිබීමට ඉඩ ඇත." යනුවෙන් කෙනෙකුට සිතෙන්නට පිළිවන. නමුත් මෙය මෙතරම් සිත්ගන්නා සුලු වන්නේ, ආසන්න නායකයින් දෙපළක් අතර තට්ටය සහ කොණ්ඩය යන තත්ත්වය දෝලනය වන බැවිණි. වෙනත් අයුරකින් කිවහොත්, එක් නායකයෙක් තට්ට හිසක් සහිත වන විට ඔහුගෙන් පසුව පත්වන නායකයා පිරුණු හිසකෙසින් සමන්විත වෙයි. පිරුණු හිසකෙසින් සමන්විත නායකයෙකුගෙන් පසුව පත්වන්නේ තට්ට හිසක් සහිත නායකයෙකි.

මෙම සංසිද්ධිය ආරම්භ වූයේ 1825 දී, තට්ට හිසක් සහිත පළමුවන නිකලස් රජුගේ පාලන සමය සමඟිනි. ඔහුගේ පියා වූ පළමුවන ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුද තට්ට හිසක් සහිත වූ බැවින් මෙම න්‍යාය ආරම්භ වන්නේ එතැන් සිටය. පළමුවන නිකලස් රජුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ දෙවන ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුට පූර්ණ හිසකෙස් සහිත හිසක් තිබිණි. ඔහුට පසුව පත්වූ තුන්වන ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුට තිබුණේ තට්ටය පෑදුන හිසකි.

මෙම අතිශය පුදුම සහගත රටාව සියවස් දෙකක් තිස්සේ රොමනොව් පාලන සමය, සෝවියට් පාලන සමය පසුකර වත්මන් නායකයින් දක්වාම දිගටම පවතියි. දැන් අපි පුටින්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා තව දුරටත් මෙම විහිළුව ඉදිරියට රැගෙන යන්නේදැයි බලා සිටිමු.



අයින්ස්ටයින්ගේ ප්‍රහේළිකාව


අයින්ස්ටයින් මෙම ප්‍රහේළිකාව මේ ශතවර්ෂය තුලදී නිර්මාණය කල අතර ලෝකයේ 98% ක් දෙනෙකුටම එය විසඳිය නොහැකි බව ඔහු පැවසීය.

විස්තරය:
විවිධ වර්ණ 5 ක නිවාස 5 ක් ඇත.
සෑම නිවසකම වෙනස් ජාතියකට අයත් පුද්ගලයකු ජීවත් වේ.
මෙම නිවෙස් පහේම හිමිකරුවෝ එකිනෙකට වෙනස් වර්ගයේ බීමක් පානය කරති; එකිනෙකට වෙනස් වර්ගයේ දුම් පානය කරති; එකිනෙකට වෙනස් වර්ගයේ සුරතල් සතුන් ඇති කරති.
කිසිදු හිමිකරුවෙක් වෙනත් හිමිකරුවෙකුගේ වර්ගයේ බීමක් පානය නොකරයි; වෙනත් හිමිකරුවෙකුගේ වර්ගයේ දුම් පානය නොකරයි; වෙනත් හිමිකරුවෙකුගේ වර්ගයේ සුරතල් සතෙකු ඇති නොකරයි.


ප්‍රහේලිකාව: මාළුවෙකු ඇති කරන්නේ කවුද?

ඉඟි:
බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයා රතු පැහැති නිවසෙහි ජීවත් වේ.
ස්වීඩන් ජාතිකයාගේ සුරතල් සතා බල්ලා වෙයි.
ඩෙන්මාර්ක් ජාතිකයා තේ පානය කරයි.
කොළ පැහැති නිවස සුදු පැහැති ​​නිවසට වම් පසින් පිහිටා ඇත.
කොළ පැහැති නිවසේ හිමිකරු කෝපි පානය කරයි.
'පෝල් මෝල්' දුම් පානය කරන්නා කුරුල්ලෙකු ඇති කරයි.
කහ පැහැති නිවසේ හිමිකරු 'ඩන්හිල්' දුම් පානය කරයි.
මැදින් පිහිටි නිවසේ හිමිකරු කිරි පානය කරයි.
නෝර්වේජියානු ජාතිකයා පළමු නිවසෙහි ජීවත් වෙයි.
'බ්ලෙන්ඩ්' දුම් පානය කරන මිනිසා බළලෙකු ඇති කරන තැනැත්තාට සමීපව ජීවත් වේ.
අශ්වයෙකු ඇති කරන මිනිසා 'ඩන්හිල්' දුම් පානය කරන මිනිසා ආසන්නයේ ජීවත් වෙයි.
'බ්ලූ මාස්ටර්' දුම් බොන තැනැත්තා බියර් පානය කරයි.
ජර්මන් ජාතිකයා 'ප්‍රින්ස්' දුම් පානය කරයි.
නෝර්වේජියානු ජාතිකයා නිල් පැහැති නිවස අසල ජීවත් වෙයි.
'බ්ලෙන්ඩ්' දුම් පානය කරන මිනිසා, ජලය පානය කරන මිනිසාට ආසන්නයෙන් ජීවත් වෙයි.

Tuesday, June 12, 2018

ලොව ඇති භයානකම දූපත් වලින් එකක් quiemada grande...

ලොව ඇති ඇතැම් දූපත් මිනිසුනට ජීවත් වීමට දුෂ්කර වූත් ඇතැම් කරුණු කාරනා නිසා ජීවත්වීමට අපහසු සහ මිනිස් වාසයට නුසුදුසු ස්ථාන වනවා ඒ අතර මේ කියනා දූපතත් එවන් මිනිස් වාසයට නුසුදුසු වූ මිනිසුන්ට මරණය ගෙන දෙන දූපතක් quien mato grand නොහොත් "සර්ප දූපත"යි මෙය බ්‍රසීල රජයට අයත් දූපතකි..මෙහි සර්පයින් වර්ග 4000 කට වඩා ජීවත් වන බව සදහන් වනවා,එමෙන්ම ගණන් බැලීම් අනුව වර්ග මීටරයකට 1-5 අතර විසකුරු සර්පයන් සිටින අතර ඔබට අඩි තුනක්වත් ජීවිතය බේරාගෙන ඇවිද යාම අපහසු වෙනවාට සැක නැත.. මෙහි තබන අඩියක් අඩියක් පාසා සර්පයින් ඔබට පෑගෙන්නට ඉඩ තිබෙනවා .මෙහි විසකුරු සර්පයින් බොහෝ රාශියකට නිවහනකි,ලෝකයේ විශකුරුම සර්පයා වන Golden lanc head නම් සර්ප විශේෂයද මෙහි ජීවත් වන බව සදහන් ,,


මෙම දූපත අවුරුදු 11000 පැරණි බවත් සදහන් වනවා,ඒ වගේම මෙහි සිටින සර්ප ඝහණය දිනෙන් දින සීඝ්‍රයෙන් වැඩි වන බවත් පරීක්ෂකයන් සදහන් කරනවා.වාර්තා වලට අනුව මෙම දූපත් වනයට පැමිනෙන අයගෙන් 90% ම මරණයට පත්වීමට ඇති ප්‍රවණතාවක් පවතිනවා.එක් මසුන් මරන්නකු මෙම දූපතට කෙසෙල් සොයා පැමිණ නැවත යන අවස්ථාවේ සර්ප ප්‍රහාරයකින් ලේ විලක් මැද මරු දැක පසුව සිරුර හමු වූ බව සදහන් තවද මෙහි ස්තාපිතව ඇති ප්‍රදීපාගාරයේ අවසාන සේවකයාද ඔහුගේ පවුලේ උදවියද සමග මීට වසර බොහෝ ගණනාවකට පෙර එනම් 1909 මරුමුවට පත්ව ඇත්තේ සර්ප ප්‍රහාරයකින් බවත් සදහන් ඇතැම් වැසියන් අතර කතා පුවත් වල සදහන්.දැනට මෙම දූපතට ඇතුලු වීමට හැකියාව පවතින්නේ විශේෂ පරීක්ෂණ කරන විද්‍යාඥයින් හට සහ බ්‍රසීල නාවුක හමුදාවට පමනයි





Friday, June 8, 2018

සාර්ඩිනියානු සිනහව

වසර දහස් ගණනකට පෙර සාර්ඩිනියා දිවයිනෙහි වාසය කළ ෆිනීෂියානු ජනපදිකයන් මියයමින් සිටින පුද්ගලයන්ගේ මුහුණු සිනාගන්වන ආකාරය දැනසිටියහ.

ක්‍රිස්තු පූර්ව අටවන සියවස වනවිට සුප්‍රසිද්ධ කවියෙකු වූ හෝමර් විසින් risus sardonicus යන යෙදුම ඔහුගේ නිර්මාණ තුලින් අඳුන්වා දී තිබුණි. මෙහි සරල තේරුම නම් "සාර්ඩිනියානු සිනහව" යන්නයි. වෛද්‍ය විද්‍යාවට අනුව, මරණයට පත්වන පුද්ගලයෙකුගේ මුහුණේ මාංශ පේශී වල ඇතිවන අනිච්ඡානුග ක්‍රියාවක් නිසා මෙම තත්ත්වය ඇතිවේ. එබැවින් මළ සිරුරේ මුහුණ සිනහසෙන ආකාරයක් පෙන්වයි. මෙම යෙදුමට මුලික වන්නේද සාර්ඩිනියා දුපතයි. හෝමර් මෙම යෙදුම නිර්මාණය කළේ සාර්ඩිනියා දුපතේ සිදුකලා යැයි පැවසෙන චාරිත්‍රානුකූල ඝාතන විස්තර කිරීම සඳහාය.


දැන් විද්‍යාඥයන් පවසන්නේ පුරාණ මුහුදු වෙළඳුන් විසින් වසර 2,800 කට පමණ ඉහතදී මළ සිරුරක බිහිසුනු සිනහවක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා ශාඛයකින් ලබාගන්නා විෂ යුෂක් උපයෝගී කරගත් බවයි. ඔවුන්ගේ නව අධ්‍යයනයට අනුව, තවදුරටත් තමන්ගේ රැකවරනය සලසා ගැනීමට නොහැකි වූ වයෝවෘද පුද්ගලයන්ට සහ අපරාධකරුවන්ට සාර්ඩිනියාවේ වැවෙන ශාඛයක විෂ යුෂක් බීමට ලබාදෙන ලදි. ඉන්පසුව හෙළකින් පහළට තල්ලුකර දැමීම හෝ මියයන තෙක් පහරදීම සිදුකරයි.

සියවස් ගණනාවක් පුරා ශාඛයේ අනන්‍යතාව අභිරහසක් වී තිබූ නමුත්, අධ්‍යයනයේ මුළිකයා වන ජියෝවානි ඇපෙන්ඩිනෝ සහ ඔහුගේ සගයන් පවසන පරිදි මියයන මොහොතේ අද්භූත සිනහවක් ගෙන දෙන මෙම ශාඛය හෙම්ලොක් වෝටර්-ඩ්‍රොප්වර්ට් (විද්‍යාත්මක නාමය Oenanthe crocata) නම් වෙයි. සුදු පැහැති මල් දරණ ශාකයක් වන මෙය වර්තමානයේ ඉතාලියට අයත් සාර්ඩිනියා දුපතේ ජලාශ්‍රිතව වැඩේ. පෙනුම සැල්දිරි ශාඛයක ආකාරය ගනී.

මීට දශකයකට පමණ පෙර, සාර්ඩිනියානු එඬේරෙකු යම් ශාඛයක් අහාරයට ගෙන සියදිවි හානිකර ගැනීමත්, මළ සිරුරේ මුහුණ සිනහසෙන ආකාරකින් තිබීමත් මෙම අධ්‍යයනයට මූලික විය.

සාමාන්‍යයෙන් විෂ සහිත ශාඛ තිත්ත හෝ කටුක රසැති වෙයි. නැතහොත් වෙනත් යම් ආකාරයකින් මිනිසුන් විකර්ශනය කරයි. නමුත් මාරාන්තික හෙම්ලොක් වෝටර්-ඩ්‍රොප්වර්ට් ශාඛයේ කඳෙහි සහ පත්‍රවල ඇති ප්‍රසන්න සුවඳ හා මුල්වල ඇති ඉමිහිරි රසය නිසා මනුෂ්‍ය භෝජනයට ඉතාමත් ආකර්ෂණීය වෙයි. සාමාන්‍යයෙන් පැය 3 ක් තුලදී මරණය සිදුවෙයි


ස්කොට්ලන්තයේ බල්ලන් සියදිවි නසාගන්නා පාළමේ අභිරහස

ස්කොට්ලන්තයේ ග්ලාස්ගෝ නගරයේ සිට පැය භාගයක පමණ ගමනකින් පසුව 19 වන සියවසට අයත් බළකොටුවක් වන ඕවර්ටුන් මන්දිරය හමුවේ. එය මේ දක්වා වසර 160 ක් පුරාවටම චිත්‍රපට දර්ශණතල සඳහා, මාතෘ රෝහලක් ලෙස සහ 2 වන ලෝක යුද සමයේ මිත්‍ර හමුදා සඳහා පුනරුත්ථාපන කඳවුරක් වශයෙන් යොදාගෙන ඇත. කෙසේ නමුත් මෙම ලිපියෙන් විස්තර කරන්නේ එම මන්දිරය ආසන්නයේ පිහිටා ඇති 1895 දී ඉඳිකරන ලද, දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඉතාමත්ම සාමකාමී ලෙස පවතින නමුත් නිශ්චිත පැහැදිලි කිරීමකට මේ දක්වා බඳුන් නොවූ ඕවර්ටුන් නමැති පාළම පිළිබඳවයි.

1950 ගණන් වලදී මිනිසුන් එය හැඳින්වූයේ "මරණයේ පාලම" ලෙසයි. ඒ, කිසිම හේතුවකින් තොරව බල්ලන් මෙම පාළමෙන් පැනීමෙන් මියයාම හේතුවෙනි. පසුගිය පනස් වසර තුළදී බල්ලෝ පනස් දෙනකු මියගොස් තිබේ. එම කාලය තුළදීම තවත් බල්ලන් 600 ක් පමණ පාළමෙන් පහළට පැන්නද ජීවිත හාණියක් සිදුවී නොමැත. විශේෂත්වය වන්නේ පළමු වතාවේ ජීවිතය ගලවා ගත් සමහර බල්ලන් දෙවන වතාවටද පාළමෙන් පැනීමයි.

බල්ලන්ගේ සියදිවි නසාගැනීමේ ක්‍රියාවලියේ පොදු රටා දක්නට ලැබේ. සියළුම බල්ලන් දිගු නාසයක් සහිත වෙයි; එනම්, තියුණු ඉවක් සහිත දඩයම් බල්ලෝ වෙති. බල්ලන් මියයන්නේ පාළම යටින් පිහිටි රළු ගල්කුළු වල වැදීමෙනි. සියළුම බල්ලන් පනින්නේ පාළමේ එකම ස්ථානයකිනි; එනම්, පාළමේ දකුණු පැත්තෙහි ඇති අවසාන ආරක්ෂක පවුරු දෙක අතරිණි. සියළුම සියදිවි නසාගැනීම් සිදුවී ඇත්තේ හොඳින් හිරු පායා ඇති පැහැදිළි දිනවලදී වෙයි.

ඇත්තෙන්ම මේ සිදුවීම් සියදිවි නසා ගැනීම් ද? බල්ලන් ගැන දන්නා ඕනෑම කෙනෙකු නැත කියනු ඇති. ආචාර්ය ඩේවිඩ් සෑන්ඩ්ස් නමැති සුනඛයන් පිලිබඳ මනෝවිද්‍යාඥයා පවසන්නේ බල්ලෙකුට උගේ මරණය පෙර සිතා මතා සැළසුම් කළ නොහැක්කක් බවයි. මරණයට ආසන්නයේ සිටින සතුන් ඔවුන්ගේ අවසන් අවස්ථාව ගෞරවණීය ලෙස උදා කරගැනීම සඳහා නිහඬ සහ සන්සුන් ස්ථානයක් සොයනු ඇති බව ඔහු තව දුරටත් සඳහන් කරයි. එහෙත් එය කිසි ලෙසකින් වත් ව්‍යසනකාරී ශාරීරික තත්වයක් නොවේ.

කර්තෘ පෝල් ඕවන් විශ්වාස කරන්නේ පාලම හොල්මන් අරක්ගත් එකක් බවයි. ඕවර්ටුන් ආර්යාවගේ භූත ආත්මය 1908 දී ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ මරණයෙන් පසු පාලම දිගේ ඇවිදිමින් සිටින බව ඔහුගේ මතයයි. ඔහු පාළම හා සම්බන්ධ ඔහුගේ අත්දැකීම් පිළිබඳව පොතක් ද ලියා ඇත.

1994 දී කෙවින් මෝයි නම් මිනිසෙකු විසින් සිදු කරන ලද බිහිසුණු ක්‍රියාවක් මෙහිදී සඳහන් කල යුතු වෙයි. තමා ක්‍රිස්තු විරෝධියෙකු බව පවසමින් 32 වන වියෙහි පසුවූ මෝයි ඔහුගේ අතදරු පුතා පාළමෙන් පහළට විසි කළේය. ඔහුද සියදිවි නසා ගැනීමට තැත් කළද, ඔහුගේ බිරිඳ ඔහුගේ ඇඟේ එල්ලී ඔහු ඉන් වැලක්වුවාය. නැවතත් පැය කිහිපයකට පසු ඔහු තම මැණික්කටුව පිහියකින් කපා ගැනීමට තැත් කළද එය අසාර්ථක වී අත්අඩංගුවට පත්විය.

මනෝවිද්‍යාඥ ආචාර්ය ඩේවිඩ් සෑන්ඩ්ස් අපේ කථාව වෙත නැවත එයි. වසර 2005 දී ඔහු ඕවර්ටුන් පාළමේ අභිරහස අනාවරණය කිරීම පිණිස වාර්තා චිත්‍රපට කැමරා කන්ඩායමක් සමග එහි ගියේය. හෙන්ඩ්‍රික්ස් නම්වූ මෙයට පෙර වතාවක් පාළමෙන් පැන දිවි ගලවා ගත් 19 හැවිරිදි වියේ පසුවූ බැල්ලක්ද ඔහු කැටුව ගියේය. මරණාසන්න අත්දැකීම ලැබූ ස්ථානයට ලං වන විට බැල්ල නොසන්සුන් වනු සෑන්ඩ්ස් නිරීක්ෂණය කළේය. ඔහු නිගමනය කලේ බැල්ලගේ සංවේදී ඉන්ද්‍රියන්ගෙන් එකක් යම් කිසි දෙයකට වඩා සංවේදී වන බව සහ පාලනය කල නොහැකි අයුරින් යමකට ප්‍රතිචාර දක්වන බවයි.

මනෝවිද්‍යාඥයා තීරණය කළේ බල්ලන් පාළමෙන් පැනීමට තරම් සංවේදීතාව දැක්වුයේ කුමකටදැයි සොයා ගැනීමටය. පාළමේ ආරක්ෂක තාප්පය නිසා බල්ලාගේ දෘෂ්ටිය සම්පුර්ණයෙන් අවට පරිසරයෙන් ආවරණය වී තිබුණි. දෙවනුව ඔහු කලේ බැල්ලගේ ශ්‍රවණ පරාසයට ග්‍රහණය වන යම් කිසි ධ්වනි තරංගයක් අවට පරිසරයේ පරිසරයේ පවතින්නේදැයි සොයා බැලීමය. එවන්නකුදු හමු වුයේ නැත. තෙවනුව ඔහු බල්ලන් ආකර්ෂණය වන්නාවූ යම් කිසි ගන්ධයයක් අවට පරිසරයේ තිබේදැයි සෙවීය.

පාළම අවට පරිසරයේ ලේනුන්, මීයන් සහ මින්ක් දිය බල්ලන්ගේ ඝහණ ඝනත්වය ඉතා අධික විය. බල්ලන් සඳහා වඩාත් ආකර්ෂණීය විය හැක්කේ මින් කුමන සතුන්දැයි යන්න සෙවීම සඳහා සෑන්ඩ්ස් දඩයම් බල්ලන් 10 දෙනෙකු තනි තනිව පරීක්ෂාවට ලක් කළේය. 70% ක් බල්ලන් ආකර්ෂණය වුයේ මින්ක් දිය බල්ලන් වෙතය. මින්ක් දිය බල්ලන්ගේ ඝන්ධය ඉතා තියුණු වෙයි. අඩි 20 ක් දුරින් සිටින මින්ක් දිය බල්ලකු ගේ ඝන්ධය මිනිසෙකුට දැනේ. වියළි දිනවල ආඝ්‍රහණ ශක්තිය ඉහළ යයි. බල්ලන්ගේ සියදිවි නසාගැනීම් ආරම්භය සහ ප්‍රදේශයේ මින්ක් දිය බල්ලන්ගේ බෝවීම සිදුවූ කාලය බොහෝ දුරට සමපාත වෙයි.

මෙම සිද්දාන්තය වඩාත් තර්කානුකුල වන නමුත් එය නිසැකවම නොවිසඳුනු ප්‍රශ්ණ කීපයක්ම ඉතිරි කර ඇත. එනම්, සියලු මරණ සිදුවන්නේ එම පාලමෙහි දකුණු පැත්තෙහි එකම ස්ථානයෙන් පැනීමෙන් වන්නේ කෙසේද?; මින්ක් දිය බල්ලන් වාසය කරන ස්කොට්ලන්තයේ හෝ වෙන කිසිදු ස්ථානයක ඇති අනෙකුත් පාලම් වලින් මෙවැනි සිදුවීම් වාර්තා නොවන්නේ මන්ද?

Tuesday, June 5, 2018

විහින් “මමී” වෙන ජපන් භික්ෂුන්

“මමි” එහෙමත් නැතිනම් කල් තබාගන්නට හැකි විදිහට සැකසූ මෘත ශරීර ගැන ඉතිහාසයේ මුලින්ම අපට අහන්නට ලැබෙන්නේ මිසරයෙන්. ආදි කාලීන මිසර වැසියෝ තමන්ගෙ මියගිය ඥාතීන්ගේ මළ සිරුරු නරක් නොවන විදිහට බෙහෙත් වර්ග ගල්වලා කාන්තාරයේ වැලි යට හැංගුවා. කාන්තාර වැල්ලේ තිබුණ අධික තාපය නිසා මලසිරුරු දිරාපත් වෙන්න බැරි තරමට විජලනය වුණා. ඒවායේ ගල්වපු බෙහෙත් වල රසායනික ක්‍රියාකාරිත්වයත් එක්ක එකතු වුණාම ඒ මළසිරුරු අවුරුදු තුන්දාහක් හාරදාහක් විතර කාලයක් තිස්සේ දිරන්නෙ නැතිව ආරක්ෂා වුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි විශේෂ ඖෂධ වර්ග යොදාගෙන මිසරයේ රාජකීයයන්, ප්‍රභූන් හා ධනවතුන් ගේ මළ සිරුරුත් මමී බවට පත් කෙරුණා. ඒ මළසිරුරු තැන්පත් කරන්න අති විශාල සොහොන් ගෘහයන් නිර්මාණය කෙරුණා. මිසරයේ “මමී” වගේම ඒ මමී තැන්පත් කළ සොහොන් ගෙවලුත් අදටත් අපට විස්මය ජනක නිර්මාණ.

මලවුන්ව “මමී” බවට පත් කළේ ආදි මිසර වැසියන් විතරක් නෙවෙයි. යේසුස් වහන්සේගේ සිරුරත් සුවද විලවුන්වල ගල්වලා කල් තබාගත් බව බයිබලයේ කියවෙනවා. මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් අධිරාජ්‍යයාගේ සිරුර මී පැණියේ බහා කල් තබා ගත්තා කියලත් අහන්නට ලැබෙනවා. ඒ වගේම ඖෂධීය තෙලක් පානය කළ තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේ දේහයත් කතෝලික සාන්තුවරයෙකුගේ නමින් මේ වෙනකොටත් ගෝවේ නගරයේ කෞතුකාගාරයක තැන්පත් කරලා තියෙනවා.

හැබැයි ඒ හැම තැනකදීම මමී බවට පත් කෙරුණේ එහෙමත් නැත්නම් මමීකරණය (mummification) කෙරුණේ මියගිය අය.

ඒත් ජීවත් වෙලා ඉදිද්දිම “මමියක්” බවට පත් වෙන්න කැමති අය ඉන්නවද.?

ජීවත්වෙලා ඉදිද්දිම මමියක් බවට පත් වෙනවා විතරක් නෙවෙයි. තමන් විසින්ම තමන්වම මමියක් බවට පත් කරගෙන, පණපිටින්ම මිහිදන් වෙලා, මරණය එනතුරු බලාගෙන ඉන්න අයත් ඉන්නවා. ඒක අනුන් වෙනුවෙන් කරන කැපකිරීමක්.

ඒ පුදුමාකාර කැපකිරීම කරන්නෙ ජපානයෙ බෞද්ධ භික්ෂුන් වහන්සේලා. මේ අමුතු චාරිත්‍රයට කියන නම තමයි “සොකුෂින්බුට්සු” (sokushinbutsu).

මේ ආගමික චාරිත්‍රය එකොලොස් වෙනි සියවසේ ඉදන් දහනව වෙනි සියවස දක්වා ජපානයේ හිටපු බෞද්ධ භික්ෂුන් වහන්සේලා අතර තිබුණ ආගමික චාරිත්‍රයක්.

මේ ස්ව-මමීකරණය හරිම අසීරු දෙයක්. පණපිටින් ඉන්නකොට කෙනෙක්ව මමීකරණය කරන එකත් ඔහුව පණපිටින් වලලන එකත් හරිම අමානුෂික දෙයක් විදිහට පෙනුණත් ඔවුන් මේක කරන්නේ උත්තරීතර අරමුණකින්. සාර්ථක විදිහට මමියක් බවට පත් වෙන අයව ජපානයේ “ජීවමාන බුදුවරයෙක්” විදිහට සලකලා වන්දනාමාන කෙරෙනවා.

සදාකාලිකව රැදී සිටින්න පුළුවන් “ජීවමාන බුදුවරයෙක්” බවට පත් වෙලා මිනිසුන්ගේ අධ්‍යාත්මික දියුණුව වෙනුවෙන් රැදී ඉන්න එකත්, මතු යම් දවසක මිනිසුන්ට විමුක්තිය ලබා දෙන්නට නැවත ඉපදීමත් තමයි මේ “ජීවමාන බුදුවරයෙක්” වීමේ අරමුණ.

ස්වයං මමීකරණය වෙලා ජීවමාන බුදුවරයෙක් බවට පත් වෙන එක ලේසි පාසු වැඩකුත් නෙවෙයි. ඒකටත් දුෂ්කර ක්‍රියාවක් කරන්න සිද්ධ වෙනවා. ඒක දින 3000 ක දුෂ්කර ක්‍රියාවක්.

මේ දුෂ්කර ක්‍රියාවෙන් කරන්නෙ තමන්ගෙ සිරුර සදාකාලික කෞතුක භාණ්ඩයක් බවට පත් කරන එකයි.

මේ ක්‍රියාවලියේ වැදගත්ම කොටස තමයි ආහාර පාලනය. ස්වයං මමීකරණය වෙන පුද්ගලයා මුලින්ම කරන්නේ සියලුම ධාන්‍ය වර්ග ආහාරයට ගැනීමෙන් වලකින එක. එතැන් පටන් දවස් දාහක කාලයක් තිස්සේ ඔහු ආහාරයට ගන්නේ තද ගතියෙන් යුක්ත ගෙඩි වර්ග සහ බෙරි විතරයි. දවස් දාහක කාලයක් තිස්සේ කිසිම ධාන්‍ය වර්ගයක් ආහාරයට ගන්නේ නෑ.

ඊට පස්සෙ එළඹෙන දවස් දාහ ඊටත් වඩා අසීරුයි. මුල් දවස් දාහ තුල ආහාරයට ගත්ත ගෙඩි වර්ගත් ආහාරයට ගන්න එක නවත්වනවා. ඊට පස්සෙ ආහාරයට ගන්නේ පයින් ගස් වල හීන් දිගටි කටුත්, ගස් වල පොතුත්, ගස් මැලියම් වර්ගත් විතරයි. මේ කාල සීමාවට කියන්නේ “ගස් ආහාරයට ගන්නා” කාලය හෙවත් Tree Eating period කියලා.

දවස් දෙදාහක් තිස්සේ කරපු දැඩි ආහාර පාලනය නිසා මේ භික්ෂුවගේ ශරීරය වියලෙන්න පටන් ගන්නවා. විජලනයත්, අධික හාමතත් නිසා සිරුරේ නහරවැල් පවා වේලෙනවා.

දවස් දෙදාහක් කියන්නෙ අවුරුදු පහකට වැඩි කාලසීමාවක්නෙ. ඒ තරම් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ දැඩි ආහාර පාලනයක් කිරීම හේතුවෙන් ඒ භික්ෂුවගේ සිරුරේ තියෙන මේදයත් ජලයත් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මුලුමනින්ම ඉවත් වෙනවා. කෙනෙකුගේ මරණයෙන් පස්සෙ ශරීරය දිරාපත් කරන්න හේතුවෙන මූලිකම ද්‍රව්‍ය දෙක තමයි මේදය සහ ජලය. ඒ විතරක් නෙවෙයි. මේ විදිහේ ආහාර ක්‍රමයකට ශරීරය හුරුවීමත් එක්ක ඒ ශරීරය බැක්ටීරියාවන්ගේ හා කෘමීන්ගේ බලපෑම් වලට ඔරොත්තු දෙන්නත් හුරු වෙනවා.

මේ විදිහට ආහාර පාලනය කරලා හාමත් වෙන අතරේම මමිකරණය වෙන භික්ෂුන් විෂ සහිත ගෙඩි වර්ගත්, විෂ පැලෑටි වර්ගත් ටිකෙන් ටික කෑමට ගන්න පටන් ගන්නවා. ඊලග දින දාහ තුල සිදු කෙරෙන්නේ මේ විෂ වර්ග වලට ශරීරය හුරු කරන එක. ශරීරයට මේ විෂ වර්ග එකතු කරන්නේ ශරීරය තුළ ක්‍රියාකරන බැක්ටීරියාවන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වයත් කෘමීන්ගේ ආකර්ෂණයත් නැති කරන අරමුණින්. උරුෂි ගසේ පොතු වලින් හදාගත්තු ජපන් උරුෂි තේ ඒ වගේ එක විෂ සහිත පානයක්. ශරීරය හාමත් කරන අතරම මමීකරණය වෙන භික්ෂූන් මේ උරුෂි තේ පානය කරනවා. උරුෂි තේ වලින් භික්ෂුවට මරණය කරා ලගා වීම ඉක්මන් කරන අතරම බැක්ටීරියා වලත් කෘමීන්ගෙත් ආකර්ශනය නැති කරලා දානවා.

ස්වයං මමීකරණය කරන භික්ෂූන් තමන්ගේ මමීකරණ ක්‍රියාවලිය වෙනුවෙන් ඩායිනිචි බූ ප්‍රදේශයේ කාලයක් ගත කරනවා. මේ පලාතේ ඇති උල්පතක වතුර ඔවුන් මේ ක්‍රියාවලිය වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරනවා. මේ උල්පතේ වතුර වල අධික ආසනික් සාන්ද්‍රණයක් තියෙනවා. මේ ආසනික් ජලය පානය කිරීමෙනුත් උරුෂි තේ පානය කිරීමෙන් වගේම ශරීරයේ විෂ තැන්පත් කරනවා. මේ විෂ මගිනුත් භික්ෂුවගේ මරණය ටිකෙන් ටික ඉක්මන් කරවනවා.

මේ තත්වයට කෑම බීම පාලනය කරලා ශරීරය වියලන අතරේම මේ භික්ෂුන් නිරන්තරවම භාවනා කිරීම මගින් මනසත් සූදානම් කරවනවා.

ඊට පස්සෙ ඔවුන් පුංචි කාමරයකට හෝ සොහොන් ගෙයකට ඇතුල් වෙනවා. එතැන තමයි පණ පිටින් වැලලී යන තැන. මේ සොහොන් ගෙය අඩි විස්සක් විතර ගැඹුරු වුණත් පලලින් නම් මිනිස් සිරුරකට වඩා ලොකු තැනක් නෙවෙයි. මේ පුංචි සොහොන් ගෙය තුළ භික්ෂුව පද්මාසනයෙන් හිදගන්නවා. ඒ අඩි දහයක් දොලහක් විතර ගැඹුරින්. එතෙක් පුරවලා තියෙන්නෙ ගල් අගුරු වලින්. භික්ෂුව ඒ කුටියේ පද්මාසනයෙන් වාඩි වුණාට පස්සේ ඔහුට හුස්ම ගන්නට උණ බටයක් විතරක් ඉතිරි කරලා ඔහුගේ බැතිමතුන් විසින් මේ කුහරයේ ඉහල කොටසත් ගල් අගුරු වලින් පුරවනවා.

එතන ඉදන් භික්ෂුවට ආහාර කිසිම දෙයක් ලැබෙන්නෙ නෑ. ඒත් දිගටම භාවනාවේ නම් යෙදෙනවා. භාවනාවේ යෙදෙන අතර වරින් වර ඔහුගෙ අතේ ගැටගහලා තියෙන නූලක් ආධාරයෙන් පිටතින් සවි කරලා තියෙන සීනුව නාද කරනවා. සීනුව නාද කරන්නෙ තමන් තවමත් ජීවතුන් අතර ඉන්න බව පිටත ඉන්න අයට දැනුම් දෙන්නයි. පණපිටින් මිහිදන් වෙලා භාවනා කරමින් ගත කරන කාලය කොතරම්ද කියලා නම් සදහනක් නෑ. කොහොම වුණත් සීනුව නාද වීම නැවතුණාම පිටතින් ඉන්න අය දැනගන්නවා භික්ෂුව මිය ගිහින් කියලා.

සීනු නාදය නතර වෙලා භික්ෂුව මිය ගිය බව තහවුරු වුණාට පස්සේ සොහොන් ගෙයට උඩින් තවත් ගල් අගුරු තට්ටුවක් අතුරලා සොහොන් ගෙය මුද්‍රා තියනවා. ඊට පස්සේ භික්ෂුවගෙ මල සිරුර තවත් දින දාහක් සොහොන් ගෙය ඇතුලේ තියෙන්න ඉඩ හරිනවා.

දවස් දාහකට පස්සේ සොහොන් ගෙය හෝ මිනීවල ඇතුලේ තියෙන ගල් අගුරු ඉවත් කරලා මළ සිරුර ගොඩ ගන්නවා. මල සිරුර දිරාපත් වෙන්න පටන් අරගෙන නම් ඒක වන්දනාමාන කරන්න සුදුසු එකක් කියලා සැලකෙන්නේ නෑ. ආගමික වතාවත් කිරීමෙන් පස්සේ පූර්ණ ගෞරවයත් එක්ක මළ සිරුරු කොටස් භූමදානය කෙරෙනවා. දවස් තුන්දාහක් තිස්සේ කෙරුණු අසීරු ව්‍යායාම අපතේ ගියා වගේ වෙනවා.

ඒත් මළ සිරුර දිරා නොයන තත්වයෙන් ඉතිරි වෙලා තියෙනවා නම් එතැන් ඉදන් ඒ භික්ෂුව පූජනීයත්වයට පත් වෙනවා. ඔහුව එතැන් පටන් ජීවමාන බුදුවරයෙක් විදිහට සැලකෙනවා. මල සිරුර දුම් ගස්සවලා හොදින් කල් තියාගන්න පුලුවන් විදිහට සූදානම් කරනවා. ඉතාමත් අලංකාර විදිහට කසාවත් අන්දවලා, රත්තරනින් සරසවලා කාටත් දැකබලාගන්න වන්දනාමාන කරන්න පුළුවන් විදිහට වීදුරු පෙට්ටියක තැන්පත් කරනවා. මෙහෙම තැන්පත් කරන්න කලින් මළ සිරුරේ ඇස් ඉවත් කරනවා. ඇස් ඉවත් කළත් මේ ජීවමාන බුදුවරයාට ජීවත් වෙන අයගේ ආත්මය පවා විනිවිද දකින්න පුළුවන් කියලයි ජපන් ජාතිකයින් විශ්වාස කරන්නේ.

වර්තමානයේදී නම් මේ අමුතු චාරිත්‍රය සිද්ධ වෙන්නෙ නැති තරම්. ඒත් ක්‍රි.ව. 1081 ඉදන් ක්‍රි.ව. 1903 දක්වා කාලය ඇතුලත භික්ෂුන් වහන්සේලා සිය ගණනක් මේ විදිහට “ජීවමාන බුද්ධත්වය”ට පත් වෙන්න දුෂ්කර ක්‍රියා කරලා තියෙනවා. එ් අතරින් තමන්ගෙ වෑයම සාර්ථක කරගන්න පුලුවන් වෙලා තියෙන්නේ විසිහතර දෙනෙකුට විතරයි. ඒ කියන්නේ මේ වෙනකොට මමීකරණය වුණු සිරුරු හමුවෙලා තියෙන්නේ භික්ෂූන් විසිහතර දෙනෙකුගේ විතරයි.

දැනට ලිඛිත වාර්තා තියෙන විදිහට නම් මේ අමුතු ගුප්ත චාරිත්‍රය මුලින්ම අත් හදා බලලා තියෙන්නේ නව වෙනි ශතවර්ශයේ ජීවත් වුණු කුකායි කියන භික්ෂුව. ඔහුගෙන් පසුව සියවස් දෙකක් තිස්සේ මේ වෙනුවෙන් අත්හදා බැලීම් කෙරෙන්න ඇති. 1081 අවුරුද්දේදී කුකායි භික්ෂුව අනුගමනය කරමින් ෂෝජින් කියලා තවත් බෞද්ධ භික්ෂුවක් පණපිටින් මිහිදන් වෙලා තියෙන බවට සටහන් තියෙනවා. ඔවුන් දෙදෙනාගේම අරමුණ වෙලා තිබුණේ මතුයම් දවසක මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ යහපත වෙනුවෙන් නැවතත් පැමිණීම තමයි. මරණය මුලා කිරීමත්, සදාකාලික භාවනාවත් මගින් ඒ අරමුණ සාර්ථක කරගන්න පුළුවන් කියලා ඔවුන් විශ්වාස කළා.

1903 අවුරුද්දේදී ජපානය තුළ මේ සොකුෂින්බුට්සු චාරිත්‍රය නීතියෙන් තහනම් කෙරුණා.

සොකුෂින්බුට්සු දුෂ්කර ක්‍රියාව සාර්ථක වෙලා ජීවමාන බුදුවරයෙකුගේ තත්වයට පත් වෙලා වැදුම් පිදුම් ලබන භික්ෂු මමී තවමත් ජපානයේ සමහර විහාරස්ථාන තුල දැකගන්න පුලුවන්. ඩයිනිචිබෝ නම් ජපන් විහාරස්ථානයේ තවමත් තියෙන ෂින්යෝකායි නැමති භික්ෂුවගේ මමිය ඒකට උදාහරණයක්. ඔහු මමියක් බවට පත් වෙලා තියෙන්නේ 1783 අවුරුද්දෙදි. ඔහුට වයස අවුරුදු අනූ හයේදී. මේ වෙනකොටත් ඒ මමිය ඉතාමත් හොද තත්වයේ තියෙනවා. මේ මමියට අන්දවලා තියෙන අලංකාර වස්ත්‍රාභරණ හැම අවුරුදු හයකට වතාවක්ම මාරු කරනවා. එහෙම මාරු කරලා ඉවත් කරන වස්ත්‍ර පුංචි පුංචි කෑලි වලට කපලා ඒ කෑලි පුංචි මංජුසා වල තැන්පත් කරලා බැතිමතුන්ට විකුණනවා. ඒවා විකිණෙන්නේ අධික මුදලකට. ඒත් මේ පුංචි මංජුසා වලින් වාසනාව ගෙන එනවා කියලා ජපන් ජාතිකයින් විශ්වාස කරනවා.

ඒ මංජුසා වලින් වාසනාව ගෙන එනවාද නැත්ද, මමිකරණය වෙන භික්ෂුව ජීවමාන බුදුවරයෙක් බවට පත් වෙන්නෙ කොහොමද වගේ ගැටලු ඇති වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් වැදගත්ම දේ වෙන්නේ ඔවුන් මේ චාරිත්‍රය සිදු කරන අරමුණ. මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ යහපත වෙනුවෙන් නැවත ලෝකයට පැමිණෙවා කියන අරමුණ. එ් වගේ පරාර්ථ කාමී අරමුණක් වෙනුවෙන් තමන් ජීවමාන මළ සිරුරක් බවට පත් වීම, පණපිටින් මිහිදන් වීම තරම් කැපකිරීමක් කිරීම නම් ඇත්තෙන්ම ගෞරවයට ලක් විය යුතු දෙයක්.

Wednesday, May 30, 2018

ඉන්දියාවේ දේවාලයකින් මතු වූ අදටත් අබිරහසක් වූ ශාපය කැන්දූ නිල් දියමන්තිය


ලෝකය පුරා විහිදී පැතිරී ඇති ශාපලත් ස්ථාන, ශාපලත් වස්තූන්, ශාපලත් පුද්ගලයන් පිළිබඳ කතා ප්‍රවෘත්තීන් ඔබ අසා ඇතුවාට සැක නැත. මේ එවැනි ශාපලත් නිල් දියමන්තියක් පිළිබඳ කතා පුවතකි. ලොව ඇති වටිනාම පාෂාණය ලෙස සැලකෙන්නේ දියමන්තියයි. එසේම දියමන්ති ඉතා දුර්ලභය. මේ දුර්ලභ බව නිසාම දියමන්තිවලට වෙළෙඳපොළේ ඉහළ වටිනාකමක් ලැබේ. දියමන්තියක් තමන් සතු කර ගැනීමට බොහෝදෙනා දක්වන්නේ දැඩි කැමැත්තකි. නමුත් අද අප මේ කතා කරන "හෝප්" නමැති නිල් දියමන්තිය එහි හිමිකරුවන් වූ සියලුදෙනා වෙත ගෙන විත් ඇත්තේ අවාසනාවයි. ඉතා වටිනා දුර්ලභ වස්තුවක් මෙලෙස සැමට අවාසනාව ගෙන ඒම ඛේදයකි. එම නිසා ලොව පුරා මේ දියමන්තිය අවාසනාවේ දියමන්තිය ලෙස ප්‍රකටව ඇත.

"හෝප්" නමැති මෙම නිල් දියමන්තිය සොයාගෙන ඇත්තේ ඉන්දියාවෙනි. ඉතිහාසයට අනුව මෙය පැරැණි හින්දු දේවාලයක තිබී හමුවී ඇත. එහි තිබූ අඹන ලද රූපයක ඇසක් ලෙස මෙය භාවිත කර ඇත. කෙසේ නමුත් කවරකු විසින් හෝ මෙය හොරකම් කරන ලද බැව් සඳහන් වේ. මේ බව දැන ගත් දේවාලයේ පූජකයෙක් එම දියමන්තිය ගෙන ගිය අයට ශාප කළ බවත් එදා පටන් දියමන්තිය වටා නොපෙනෙන ශාපයක් ක්‍රියාත්මක වන බවත් පැවසේ.

පසු කලෙක එනම් 1668 වර්ෂයේදී මෙම දියමන්තිය ප්‍රංශයට ගෙන යන ලදී. ඒ බැප්ටිස් ට්‍රැව්නියර් නම් පුද්ගලයා විසිනි. මෙම නිල් පැහැයෙන් දිදුළන දියමන්තියේ බර කැරට් 112ක් බව සඳහන් වේ. එසේම එහි වටිනාකම මිල කළ නොහැකි බවද සඳහන් වේ. ප්‍රංශයේදී ඔප දැමුණු මෙම නිල් දියමන්තියේ බර කැරට් 69කට අඩු වී තිබේ. ඔප දැමීමෙන් පසු මෙම දියමන්තිය ප්‍රංශ රජ මාලිගයේ තැන්පත් කෙරිණි. දියමන්තිය තැන්පත් කර දින කිහිපයකින්ම 14 ව වැනි ලුවී රජුගේ මුනුපුරා වූ බුලෝන්හි ආදිපාදවරයා මරණයට පත්ව තිබේ. ඉන් දින කිහිපයකින් එරටේ කැරැල්ලක් හට ගත්තේය. කැරැල්ලේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ටික දිනකින්ම රජු බලයෙන් පහ කෙරිණි. මේ අතර මැණික ප්‍රංශයට ගෙන ආ ට්‍රැව්නියර් ආදිපාදවරයා ද එම දිනවලදීම ප්‍රංශයේ වනගත ප්‍රදේශයකදී වෘකයන් විසින් සපා කෑම හේතුවෙන් මරණයට පත්ව තිබේ.

මේ අතර 15 වැනි ලුවී රජු ප්‍රංශයේ නව රජු ලෙස පත්වූ අතර දියමන්තිය ඔහුගේ භාරයට ගැනිණි. මේ වන විට ප්‍රංශයේ දියත් වී තිබූ කැරැල්ල ශීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වූ අතර කැරැලිකරුවන්ගේ අත්අඩංගුවට පත්වූ 15 වැනි ලුවී රජු ඇතුළු පවුලේ සියලුදෙනාට මරණ දඬුවම හිමි විය. ඉන් පසු කාලයක් මේ දියමන්තිය පිළිබඳ කිසිදු තොරතුරක් වාර්තා නොවිණි. නැවත මෙම දියමන්තිය පිළිබඳ වාර්තා වන්නේ 1830 වර්ෂයේදීය.

මේ වන විට දියමන්තිය ස්පාඤ්ඤයේ මාරියා නමැති රජ බිසව සතුව පැවැති බව සඳහන් වේ. 1831 වර්ෂයේදී මෙම දියමන්තිය ඕලන්දයේ විල්හෙල්ම් පැල්ප් නම් ව්‍යාපාරිකයා සතු වූ බව සඳහන් වේ. ඔහුගේ පුත්‍රයා දියමන්තිය සොරකම් කරගෙන පලාගොස් තිබුණේ මේ අතරය. ඉන් ටික දිනකට පසු හෙන්රි පැල්ප් නම් වූ එම තරුණයා සියදිවි නසා ගෙන තිබේ. ඉන්පසු නැවත දියමන්තිය ගැන වාර්තා වන්නේ වර්ෂ 1900දීය. ඒ වන විට දියමන්තිය හිමිව තිබුණේ ප්‍රංශ ජාතිකයකු වූ පේක්ස් වෙලට් නමැත්තාටය. ඔහුද සියදිවි නසාගත් බව සඳහන් වේ. ඉන්පසු රුසියානු ජාතිකයකු වූ රොබට්ස්කි නමැත්තකුට දියමන්තිය හිමිවිය. දියමන්තිය හිමි වී දින කිහිපයකින් ඔහු ද ඝාතනයට ලක්විය. එයින් පසුව හබිබ්බී බේ නම් මුස්ලිම් ව්‍යාපාරිකයකු මේ මැණික සතු කර ගත් බව සඳහන් වේ. නමුත් ඔහු ඇතුළු පවුලේ සියලුදෙනා මහ සයුරේ දී අනතුරට ලක් වීමෙන් මරණයට පත්වූහ. දියමන්තියේ ඊළඟ හිමිකරු වනුයේ ඉන්දීය ජාතික සිමොන් නැමැත්තෙකි. ඔහුද දියමන්තියේ හිමිකරුවී ටික දිනකින්ම මරණයට පත්වූ බව සඳහන් වේ. ඇමෙරිකාවේ "වොෂින්ටන් පෝස්ට්" නමැති පුවත්පතේ හිමිකරු ඉන්පසු දියමන්තිය මිලදී ගෙන ඇත. නමුත් දියමන්තිය හිමි වීමෙන් පසු අවාසනාව ඔහු සොයා පැමිණි අතර ඔහුට පුවත්පතේ හිමිකම පවා අහිමි විය. 1947 වර්ෂයේදී ඇමෙරිකානු ව්‍යාපාරිකයකු දියමන්තිය තමා සතු කරගත් අතර ඔහු පුණ්‍ය ආයතන සඳහා තම ධනය මහා පරිමාණයෙන් යොදවන දානපතියකු ලෙසට ප්‍රකටව සිටියේය. කෙසේ නමුත් පුදුම සහගත ලෙස නිල් දියමන්තියේ ශාපය කිසිදිනෙක ඔහු කරා ළඟා නොවිණි.

ඔහු විසින් සිදු කරන ලද පුණ්‍ය ක්‍රියා ඊට හේතු වූ බවට විශ්වාස කෙරිණි. පසුව ව්‍යාපාරිකයා විසින් දියමන්තිය ඇමෙරිකානු රජයට පිරිනැමුයේ මහජන ප්‍රදර්ශනය සඳහා තැබීමටය. අද වන විට එම නිල් දියමන්තිය ඇමෙරිකානු ආයතනයක් භාරයේ පවතින අතර බොහෝ දෙනකුගේ නෙත් සිත් වසඟ කරන ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩයක් වී තිබේ. කෙසේ නමුත් නිල් දියමන්තියේ ශාපය අද වන විටත් බොහෝ දෙනා අතර කතාබහට ලක්වන අබිරහසක් වී තිබේ. සැබැවින්ම මේ නිල් දියමන්තියේ ශාපයක් ගැබ් වී තිබුණාද? දියමන්තියේ හිමිකරුවන් වූ සියලුදෙනාම පාහේ ටික කලකින්ම මිය ගියේ ඇයි? නිල් දියමන්තිය ඔවුන් වෙත අවාසනාව ගෙන ආවාද? යනාදී ප්‍රශ්නවලට මේ වන තුරුත් නිසි පිළිතුරු ලැබී නොමැත. එසේ වුවත් නිල් දියමන්තියේ සැඟවුණු ගුප්ත අබිරහසක් ඇති බවට බොහෝ දෙනා අදටද විශ්වාසය පළ කරති.


Wednesday, May 23, 2018

පේරු රටේ පැහෙන ජලය ඇති ගංගාව

සියවස් ගණනාවක් පුරා, දකුණු අමෙරිකාවේ වෙසෙන පේරු වැසියන් ඇමේසන් වනාන්තරයේ ඉතා උණුසුම් ජලය ඇති මාරක ගංගාවක් ගැන කථා කරති. පුරාවෘත්තයට අනුව, ස්පාඤ්ඤ ආක්‍රමණිකයන් රත්රන් සෙවීම සඳහා වැසි වනාන්තරය තුලට අවදානම් ගමනක් ගියද, ආපසු පැමිණි ස්වල්ප දෙනා විෂ සහිත වතුර, මනුශ්‍යයන් ගිලින සර්පයන් හා පහළ සිට ඉහළට පැහෙන ජලය සහිත ගංගාවක් ගැන පැවසූහ.

පේරු හි භූ විද්‍යාඥයෙකු වන අන්ඩ්‍රේස් රූසෝ (Andrés Ruzo) ට, එම මිත්‍යා කතාව ඔහුගේ ළමා කාලයේ සිටම සිත් ගත්තේය. නමුත් පේරුරටේ භූ විද්‍යාත්මක බලශක්ති විභවයන් පිලිබඳව වූ ඔහුගේ PhD ව්‍යාපෘතිය සම්පූර්ණ කරන තුරු ඔහුට පුරාවෘත්තයේ සඳහන් වන ගඟ ඇත්තටම සැබෑවක් විය හැකි දැයි විමසා බැලීමට නොහැකි විය. කරුණු විමසූ සෑම අවස්ථාවකම විද්වතුන්ගේ සුපුරුදු පිළිතුර වූයේ "නැත" යන්නයි. උණුසුම් ජලය සහිත ගංගා ලොව විරල නොවූවද, ඒ සෑම උණුසුම් ගංගාවක්ම ගිණි කන්දක් ආශ්‍රිතව පිහිටා තිබේ. නමුත් ඇමේසන් වැසි වනාන්තරයේ ගිණි කඳු නැත.


ඉන්පසු ඔහු එක්සත් ජනපදයේ ටෙක්සස් හි දකුණු මෙතෝදිස්ත සරසවියේ අධයයන අවධියේදී පේරූහි තාප සිතියමක් නිර්මාණය කරමින් සිටියදී, මහාද්වීපයේ දැකිය හැකි වැඩිම උණුසුම් කළාප අතළොස්සෙන් එකක් අසාමාන්‍ය ලෙස ඇමේසන් වැසි වනාන්තරය තුළින් සොයාගත්තේය.

2011 දී රූසෝ ඔහුගේ නැන්දා සමග ඇමේසන් වැසි වනාන්තරයට ගමන්කළ අතර, පුරාවෘත වල සඳහන් වූ කීර්තිමත් ගංගාව ඔහුගේම ඇස්වලින් දුටුවේය.

ඔහුට විශ්වාස කළ නොහැකි පරිදි ගංගා ජලය බොහෝ උණුසුම් විය. ඔහු මුලින්ම කළේ සිය උෂ්ණත්වමානය මගින් ගංගා ජලයේ උණුසුම මැනීමයි. ගංගාවේ සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 86 ක් විය. එය නටන ජලයේ උෂ්ණත්වය නොවූවත් අනිවාර්යයෙන්ම ඊට ආසන්නය ගංගාව තවදුරටත් පුරාවෘතයක් නොවේ. වඩාත්ම ප්‍රහේළිකාව වූයේ එහි විශාලත්වයයි. උණු දිය උල්පත් අසාමාන්‍ය දෙයක් නොවේ. ඒවා ලෝකයේ අනෙක් ප්‍රදේශ වලද මෙම උෂ්ණත්වයට සමාන විය හැකි වුවද, ගඟේ ප්‍රමාණයට ආසන්න කිසිවක් නැත. ගඟ මීටර් 25 ක් දක්වා පළලකින් සහ මීටර් 6 ක් ගැඹුර වෙයි. කිලෝමීටර් 6.24 ක් දිගය.

ගංඟාව ආසන්නතම ගිනිකඳු පද්ධතියෙන් කිලෝ මීටර් 700 ක් පමණ දුරින් පිහිටා ඇති අතර එහි උෂ්ණත්වය කිසිසේත්ම පැහැදිළි කල නොහැකිය. සැබවින්ම එය ලොව එවැනි එකම ගංගාව වේ. ගඟට පුදසත්කාර කරන දේශීය ජනතාවගේ අවසරය ඇතිව, රූසෝ පසුගිය වසර පහක කාලය තිස්සේ ගංගාව, අවට පරිසර පද්ධතිය සහ විද්‍යාගාර ජල පරීක්ෂණ අධයයනය කර ඇත.

පැහැදිලිවම, රූසෝ ගඟ සොයා ගත් පළමුවැන්නා නොවන අතර, එහි ස්වදේශීය නාමය වන Shanay-timpishka යන්නෙහි අදහස වන්නේ "හිරු රශ්මියෙන් තම්බන ලද" යන්නයි. එමෙන්ම ගඟේ උෂ්ණත්වය පිළිබඳව විමතියට පත් පළමුවැන්නා ද ඔහු නොවේ.
https://youtu.be/yRNwHoc7bq0






ස්ටබ්ස්

 "ස්ටබ්ස්" (1997 අප්‍රේල් 12- 2017 ජුලි 21) යනු සුරතල් බළලෙකු වූ අතර, 2017 ජුලි මස ඔහුගේ මරණය දක්වා ඇලස්කාවේ Talkeetna නම් නගරයේ නගරාධිපති විය.

ස්ටබ්ස්, සංචාරක ආකර්ෂණයක් වූ බැවින්, දිනපතා කාඞ්පත් සහ ලිපි විශාල සංඛ්‍යාවක්ද ගලා ආ අතර, දිනකට සංචාරකයන් 30 ත් 40 ත් අතර ප්‍රමාණයක්ද ඔහු දැකීමට පැමිණ ඇත. ස්ටබ්ස් ගේ නගරාධිපති ධූරය ගරු නම්බු නාමයක් පමණක් වූයේ එම නගරය ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුක්ත වූ හෙයිනි.

සෑම සවස් යාමකම ස්ටබ්ස් අසල අවන්හලකට ගිය අතර වයින් වීදුරුවකින් කුප්පමේනියා සමග ජලය පානය කළේය.


වර්ෂ 1997 දී නග්ලීගේ පොදු වෙළඳ සංකීර්ණයේ කළමණාකාරවරිය වූ ලෝරි ස්ටෙක් ට ස්ටබ්ස් හමුවූයේ, තවත් බළල් පැටවුන් සමග ඇගේ රියගාලේ පෙට්ටියක සිටියදීය. බළල් පැටවුන් ගේ අයිතිකරුවන්ට උන් බෙදාදීමට අවශ්‍ය විය. ලෝරි ගේ තේරීම වුයේ වල්ගයක් නොමැති ස්ටබ්ස් විය.

මිනිස් අපේක්ෂකයන්ට විරුද්ධ වූ ඡන්දදායකයින් විසින් කරණලද ලද උද්ඝෝෂනයකින් පසු ස්ටබ්ස් තෝරා පත් කරගත් බව, සත්‍යයක් නොවුවද ස්ටබ්ස් සම්බන්ධයෙන් ඉතා ප්‍රසිද්ධ කියමනකි. ජාතික මහජන ගුවන් විදුලිය පෙන්වා දෙන්නේ මෙය "සිදුවිය නොහැකි වූ නිසා" කුඩා නගරයට සැබෑ මැතිවරනයක් නොතිබුණ බවයි. නග්ලීගේ පොදු වෙළඳ සංකීර්ණය ස්ටැබ්ස්ගේ ධූර කාලය තුල "නගරාධිපති කාර්යාලය" ලෙස භාවිතා කරන ලදී.

2013 අගෝස්තු 31 වන දින ස්ටබ්ස් ට බල්ලෙකු පහර දෙනු ලැබීය. ඔහු සැතපුම් 70 ක් දුරින් පිහිටි පශු වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයක සිහි නැතිකර තබා තිබුනේ, පෙණහළුවක සිදුරක්, බිඳුණු පපු ඇටයක් සහ ඇලයේ ගැඹුරු කැපුමක් සඳහා ප්‍රතිකාර කිරීමටය. ඔහුගේ වෛද්‍ය ගාස්තු ගෙවීමට උපකාර කිරීම සඳහා අන්තර්ජාල අරමුදල් පිටුවක් පිහිටුවා තිබුණි. ස්ටබ්ස්, වෙළඳ සංකීර්ණයේ උඩු මහලේ පදිංචියට පැමිණියේ දින 9 ක් පශු වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයේ රැඳී සිටීමෙන් පසුවය. පසුව ඔහුගේ ගමන්බිමන් සීමා කරන ලදී. ඔහුගේ රැකවරණය සඳහා පරිත්‍යාග ලොව දස දෙසින්ම ලැබී තිබුණි. අතිරික්තය සත්ව වාසස්ථානයකට සහ දේශීය පශු වෛද්‍ය සායන වෙත ලබා දී ඇත.

මීට අමතරව ස්ටබ්ස් තවත් කරදර වලට මුහුණ දී තිබේ. යෞවනයන් පිරිසක් බීබී තුවක්කු (වායු තුවක්කු වර්ගයකි) වලින් අවන්හලකදී ස්ටබ්ස් ට වෙඩි තැබුහ. අවන්හලේ ගැඹුරු තෙල් තාච්චුවකට ස්ටබ්ස් ඇද වැටුණි. වාසනාවට, තෙල් තාච්චුව ක්‍රියා විරහිත කොට තිබු අතර රත්වී තිබුනේ නැත.

වසර 20 ක් හා මාස 3 ක් ජීවත් වූ ස්ටබ්ස් 2017 ජූලි 21 දින මිය ගියේය.

ස්ටබ්ස් ගේ අයිතිකරුවන් යෝජනා කර ඇත්තේ තවත් පවුලේ සුරතල් බළලෙකු වන ඩෙනාලි, ස්ටබ්ස් ගේ "නගරාධිපති" ධුරය ඉදිරියට ගෙනයායුතු බවයි.



Friday, May 18, 2018

සෙබලෙකුගේ_ආදර_බිරිඳ


දණින් වැටී සුදු දෙපා ඉඹින්නට
මට හිමි නැති වාසනා පැයේ
හිමියනි නුඹගැන වීර පදක්කම්
ගෙල පළඳා කුමකටද අගේ


මේ දෙතොළැලි ඔය නළලේ තියලා
නුඹ උරයේ දඟ කරපු පැයේ
මේ සෙනෙහස අඩුවෙන් දැනුනාදෝ
මා තනිකර යුධ බිමට ගියේ

සුදු අප්පච්චී කෝ අපෙ අම්මේ
පොඩි දූ වද දෙනවානෙ ප්‍රියේ
තවත් බොරුකියා බෑ රවටන්නට
ඔයා එන්න උණුහුමට අපේ

යුගල ඇදක තනි යහන නිදන්නට
මා කල පවු කෙතරම්ද දැනේ
එහෙ මෙහෙ පෙරළී ඔබෙ රුව සෙවුවා
හිමි නැතිදා නිදිමරන රැයේ

ඔයා නොඑන්නට දූයි මායි කල
වරදද අපෙ ආදරය වුනේ
ඔය තුරුලට අපි දෙන්නා එන්නම්
සමාවෙන්න රත්තරන් මගේ

Wednesday, May 16, 2018

මහා පරිමාණයෙන් සිදුකල ළමා බිළි පූජාවක්

මහා පරිමාණයෙන් සිදුකල ළමා බිළි පූජාවක් පිළිබඳව දකුණු ඇමරිකාවේ පේරු රාජ්‍යයේ උතුරු වෙරළ තීරයෙන් සොයාගෙන ඇති අතර, බොහෝ දුරට එය ලෝක ඉතිහාසයේ විශාලතම ළමා බිළි පූජාව විය හැකි බව වාර්තා වෙයි.

මීට වසර 550 කට පමණ ඉහතදී, චිම්යූ (Chimú) අධිරාජ්‍යය පැතිර ගිය වකවානුවේ එහි අගනුවරට ආසන්නයේ, පැසිෆික් සාගරයට මුහුණලා පිහිටි කඳු බෑවුමක ඝාතනය කරන ලද පිරිමි ළමුන් 140 කට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවකගේ සහ ලාමා පැටවුන් 200 ක පමණ සිරුරු හමුවී තිබේ.

ඇස්ටෙක්, මායා සහ ඉන්කාවරුන් අතර මිනිස් බිළි පූජා කිරීමේ සිදුවීම්, යටත් විජිත සමයේ ස්පාඤ්ඤ ඉතිහාසයේ වාර්තා වී ඇති අතර, නූතන විද්‍යාත්මක කැණීම්වලින්ද සොයාගෙන ඇත. නමුත් මේසා විශාල පිරිමි ළමුන් සංඛ්‍යාවක් එකවර ඝාතනය කළ සිද්ධියක් මෙයට පෙර ලෝකයේ කිසිදු තැනකින් වාර්තා වී නැත.

පේරුහි උතුරුදිග Huanchaco දිස්ත්‍රික්කයේ, Huanchaquito-Las Llamas නැතහොත් කෙටියෙන් Las Llamas නමැති ප්‍රදේශයේ, මුහුදට අඩි 1000 ක් පමණ නුදුරින් පිහිටි ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශයක මේ බිළි පුජාව පැවැත්වූ ස්ථානය පිහිටා තිබේ. යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමයක් වන, පැරණි චිම්යූ පරිපාලන නගරය වූ Chan Chan මෙහි සිට සැතපුම් බාගයක් පමණ දුරින් පිහිටා තිබේ.

සිරුරු සමග තිබූ රැහැන් හා රෙදිපිළි රේඩියෝ කාබන් පරීක්ෂාවට ලක්කළ විට ඒවා වසර 1400 සිට 1450 දක්වා කාල පරිච්ඡේදයේ බව අනාවරණය වී තිබේ.

ළමුන් සහ සතුන් යන දෙකොටසේම පපු ඇටයේ තිරස් කැපුම් දක්නට ලැබෙන අතර ඉල ඇට බිඳී හා විසන්දි වී තිබේ. එයින් පැහැදිළි වන්නේ හෘදය ඉවත් කිරීමට පහසු වීම සඳහා පපු ඇටය කපා ඉල ඇට දෙපසට ඇද ඇති බවයි.

වැඩිහිටියන් තිදෙනෙකුගේ මළ සිරුරු, එනම් පිරිමියෙක් සහ ගැහැණුන් දෙදෙනෙකුගේ මළ සිරුරු ද මේ ආසන්නයේ තිබී සොයාගෙන ඇත. තිදෙනාගේම හිසට මොට උපකරණයකින් පහර දීම නිසා වූ බිඳීම් දක්නට ලැබේ. එම සිරුරු, බිළි පූජාවට ලක්වූ ළමුන්ගේ සිරුරු වලින් හාත්පසින් වෙනස් වෙයි. පර්යේෂකයන් අනුමාන කරන්නේ ඔවුන් බිලි පුජාව සම්බන්ධයෙන් යම්කිසි රාජකාරියක් ඉටු කරන්නට ඇති බවත්, ඉන් පසුව ඔවුන්වද මරා දමන්නට ඇති බවත්ය.

පිරිමි ළමුන් වයස අවුරුදු 5 සහ 14 අතර වයස් පරාසයේ වන අතර වැඩි දෙනා වයස අවුරුදු 8 ත් 12 ත් අතර වෙති. බොහෝ දෙනා මුහුද ඇති බටහිර දෙසට හිස සිටින පරිද්දෙන් වළලා තිබේ. ලාමා සතුන් වයස මාස 18 කට වඩා අඩු වෙන අතර ඇන්ඩීස් කඳු වැටිය ඇති නැගෙනහිර හිස සිටින පරිද්දෙන් වළලා තිබේ.

බිළි පුජා පිටියේ නැගෙනහිර දෙසට වන්නට ඇති, වර්ග අඩි 7,500 ක් පමණ වන ප්‍රදේශය පුරා ඇති වියළි මඩ තට්ටුවේ සාක්ෂි මත පදනම්ව, එක් අවස්තාවකදී ළමුන් සහ සතුන් ඝාතන සියල්ලම සිදුවී තිබේ. බිළි පුජාව පැවැත්වූ කාලයේ දැනට ඇති වැලි කන්ද මුළුමනින්ම මඩින් වැසී තිබෙන්නට ඇත.

පුරාවිද්‍යාඥයන් විසින් වියළි මඩ තට්ටුවෙන් පාවහන් පැළදි වැඩිහිටියන්ගේ, සුනඛයන්ගේ, පාවහන් නොපැළඳි දරුවන්ගේ සහ ලාමා පැටවුන් ගේ පාද සලකුණු සොයාගත් ලාමා පැටවුන්ගේ පාද සලකුණු ගැඹුරු ලිස්සා ගිය ආකාරයක් පෙන්නුම් කරයි. ඔවුන් ඔවුන්ගේ ඉරණම දක්වා බලහත්කාරයෙන් ඇදගෙන යන්නට ඇත.

පුරාවිද්‍යාඥයින්ගේ නිගමන නිවැරදි නම්, ලෝක ඉතිහාසයේ විශාලතම ළමා බිළි පූජාව වන්නේ Huanchaquito-Las Llamas හි සිදුකල බිළි පුජාවයි.

මේ වන තුරු, අපට භෞතික සාක්ෂි තිබූ විශාලතම සමූහ ළමා බිළි පූජා සිද්ධිය වුයේ, ඇස්ටෙක් වරුන්ගේ අගනගරය වූ Tenochtitlán (වර්තමානයේ මෙක්සිකෝ නගරය) හි Templo Mayor දේවස්ථානයේ දරුවන් 42 දෙනකුගේ චාරිත්‍රානුකූල බිලිදීමයි.

Las Llamas බිළි පුජාවේ දක්නට ලැබෙන සුවිශේෂී ලක්ෂණයක් වන්නේ දරුවන් හා ලාමා යන දෙවර්ගයේම පපු ඇටයේ ඇති තිරස් කැපුම්, ස්ථාවර, කාර්යක්ෂම සහ නොසැළෙන දෑතකින් සිදුකර ඇති බවයි. පසුබට වීමක් රහිත කැපුම් වලින් පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ, ඒවා ඒ සඳහාම හොඳින් පුහුණු කරන ලද අත් දෙකකින් හෝ කීපයකින් කර ඇති බවයි.

කෙසේ වෙතත්, Las Llamas හි සිදු වූ ළමුන්ගේ හා ලාමා පැටවුන්ගේ බිළි පුජාව, නව පුරාවිද්‍යාත්මක සොයාගැනීමක් වන අතරම එය කුමන අරමුණක් උදෙසා සිදුකර ඇද්ද යන ගැටලුව මතු කරයි







දවාල රෑ වුණු එ දවස

1955 ජූනි 20දා ලංකාවටම අමතක නොවන දිනයකි. ඒ එදා දහවල රටම මහා රෑ ඝන අදුර මෙන් කරුවල වී ගිය හෙයිනි. එදා ජූනි 20 සඳුදා දිනයකි. සූර්යග්‍රහණය නිසා ලංකාවේ සියලුම පාසල්වලට රජය විසින් නිවාඩු දී තිබුණි. 20 වෙනිදා උදේ 8.11 ඇරඹෙන මේ අපූරු සිදුවීම දැකබලා ගැනීමට ලංකාවට විදෙස් රටවල ග්‍රහවිද්‍යාඥයන් කඳවුරු බැඳගෙන ඒ මොහොත එළැමෙනතුරු බලා සිටියේය.
පොලොන්නරුව, කදුරුවෙල, හිඟුරක්ගොඩ, සිගිරිය, ත්‍රිකුණාමලයෙහි මෙසේ විදේශිකයන් රැසක් කඳවුරු බැඳ බලා සිටියේය.
සූර්යග්‍රහණය බැලීමට වෛද්‍යවරුන් එදා අනුමත කළ කණ්ණාඩි විශාලවශයෙන් විකිණිනි. රට පුරා විහාරස්ථානවල ඒ මොහොතේ සෙත්පිරිත් සූදානම්කර තිබුණි. සමහරු මන්ත්‍ර ජපකරන ලදී. නමුත් එක් රටකට එය අධ්‍යයන කිරීමට එවකට සිටි මෙරට බලධාරින් මෙරටට ඒමට අවසර නොදුන් බව කියයි. ඒ සෝවියට් සමූහආණ්ඩුවයි. එවකට සිටි රජයෙන් සෝවියට් සමූහආණ්ඩුව ඉල්ලීම් කරත් ඔවුනට එයට අවස්ථාව නොදුන් බවට කියවේ.
එදා පැවති ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පත මගින් එවකට සිටි එක්තරා දේශීය වෛද්‍යවරයකු විසින් 1955 ජූනි 19 දින ඉරිදා ලංකාදීප මුල්පිටුවේ සුර්යග්‍රහණ වෙලාවේදී පානය කිරීමට අපූරු බෙහෙතක් සඳහන් කර තිබුණි. ඒ වදකහ යුෂයි. වදකහ සියුම්ව අඹරා ඒ සඳහා විවිධ අනුපාතවලින් පානය කළහොත් ශරීරයේ විවිධ ආබාධ දුරුවී සුවදායක තත්ත්වයක් මතුවන බව ඒ ඉරිදා ජාතික පුවත්පතේ මුල් පිටුවේ සඳහන් කර තිබුණි.
තැඹිලි වතුරින් බීවිට බුද්ධිය වර්ධනය වන බවත් කොත්තමල්ලි වතුරින් බී විට රූපශෝභාව වැඩිවන බවත් ආදී ලෙසින් මාත්‍රා පහකින් වදකහ බීමට නියම කර තිබුණි. වතුර බේසමකට නිල් දියකර සූර්යග්‍රහණය බැලීමට නියමකර තිබුණි. නැතහොත් කළු කණ්ණාඩියකින් හෝ කළු සෙලෝටේප් පටියකින් බැලීමට නියමකර තිබුණි. කෙලින්ම සූර්යග්‍රහණය පියවි ඇසින් බැලුවහොත් ඇස් අන්ධ වන බව එදා පුවත්පත්වල සඳහන්කර තිබුණි. හැම වෙද නිවසකම වදකහ බෙහෙත නියමිත මාත්‍රාවලින් සකස්කර ජනයාට ලබාදුනි. විවිධ පුද්ගලයන් බෙහෙත් බඩු කඩෙන් ගත් වදකහ තමන්ට සිතගි මාත්‍රාවලින් සාදාගත්තේය.
සූර්යග්‍රහණය වෙලාවේ වදකහ විවිධ මාත්‍රාවලින් බීමෙන් රූප‍ශෝභාව වැඩිවීමට, බුද්ධිය වර්ධනයට, කාලාන්තරයක් තිස්සේ පැවැති ලෙඩ රෝග සුවවීමට හා කටපාඩම් හිටීමට ඉතා සුදුසු ඖෂධයක් බව පුවතේ පළවී තිබුණි.
නියමිත ජූනි 20 උදෑසන එළැබිණි. සූර්යග්‍රහණය එම සඳුද උදේ 8.11 සිට 8.15 ඇරැඹිණි. රටම අඳුරේ ගිලී ගියේය. කපුටන් ඇතුළු කුරුළු රෑන් කෑගසමින් සිය කූඩු කරා නැවත පියඹායන්නට විය. උදේ දිගෙලිකර වතුවල තණ කමින් සිටි හරකුන් රාත්‍රී ඇතිවී ඇතැයි ගාලට නොදැමීම නිසා බියවී කෑගසන්ටවිය. රාත්‍රී පිපෙන මල් පිපෙන්නට විය.නැවත එළිය වැටීමත් සමග ඈත මෑත පියාඹමින් වල්මත් වී සිටි පක්ෂීන් කීචි බීචි හඬ නඟමින් මහත් ප්‍රීතියෙන් නැවතත් පුරුදු ජීවන රටාවේ නියැළුණු අයුරු එකළ පුවත්පත් මගින් කියවුණි. පක්ෂීන් පමණක් නොව දෙහිවල සත්වෝද්‍යානයේ සිටි අලි ඇතුන්, ව්‍යාඝ්‍රයන් ඇතුළු සතුන් අමුතු ආකාරයකින් හඩනැඟීමට පටන් ගත් බවද කියවේ.
බොහෝ පිරිස් විවිධ මාත්‍රාවලින් සෑදූ වදකහ බොන්නට ගත්හ. සමහරු විශාල ප්‍රමාණයෙන් වැරදි මාත්‍රාවෙන් බොන්න විය.
වද කහ බිව් බොහෝ දෙනාට වමනය හා බඩඑළිය යෑම ආදී රෝග මතුවිය. රටපුරා එකවර වැඩිම පිරිසක් රෝහල්වලට ඇතුළුවූ ඉතිහාසයේ පළමු දවස මෙය විය. රූපශෝභාව වැඩිවීමටත් බුද්ධිය වැඩිවීමටත් මෙසේ බොහෝ පිරිස් නියමිත මාත්‍රාව ඉක්මවා වදකහ බී තිබුණි.
සූර්යග්‍රහණය බැලීමට ගොස් දෙදෙනකු මැරී වැටුණි. දෙදෙනකුගේ ඇස් අන්ධවිය.
පසුදින ලංකාදීප පුවත්පතේ වමනයට බෙහෙත් සඳහන් කර තිබුණි.
රටේම අය වදකහ බී ලෙඩවීම නිසා ලංකාදීප පුවත්පතේ වදකහ බෙහෙතට එරෙහිව දිනමිණ ‘වදකහ’ නමින් තීරු ලිපියක් ද පටන්ගෙන තිබුණි. ඉන්පසු එය ටික කලකින් නැවතුණි.ලංකාවට දර්ශනය වූ එම සූර්යග්‍රහණය පූර්ණ සූර්යග්‍රහණයක් ලෙස සටහන් වී ඇති අතර ලංකාව හැරුණු විට එය දර්ශනය වී ඇත්තේ සියමය, වියට්නාමය, පිලිපීනය යන රටවලට පමණි. විනාඩි 7 යි තත්පර 8 ක් පුරා සිදුවූ මේ සූර්යග්‍රහණය විශාලතම සූර්යග්‍රහණයක් ලෙස හැඳින්වේ.මෙකළ සිටි ජනප්‍රිය බයිලා ගායක වොලී බැස්ටියන් විසින් නිර්මාණය කොට ගායනා කරන්නට යෙදුණු බයිලා ගීතය නිසා යි ලංකාදීප පුවත්පතේ ඉල්ලුමත් අඩු වුණු බවක්ද පැරුන්නන් කියති . අද එම බිව්වා නේද වදකහ සුදිය බයිලාව සෑම සාජ්ජයකදී ඇසෙන බයිලාවක් බවට පත්ව ඇත.

බිව්වා නේද වදකහ සුදිය

ජහ ජහ ජහ ජහ

බිව්වා නේද වදකහ සුදිය..”

දවාල රෑවුණු එ දවසේ

එමලි ගියා පිළි කන්නට විගසේ

බිව්වා නේද වදකහ සුදිය..



මරාගෙන මැරෙන කුහුඹුවන්

විද්‍යාඥයන්ට මෑතකදී බෝනියෝ වනාන්තරවල වාසය කරන නව කුහුඹු විශේෂයක් හමුවී ඇත. ඔවුන්ගේ විද්‍යාත්මක නාමය Colobopsis explodens වන අතර, නමින් හැඳින්වෙන පරිදිම ඔවුහු පුපුරා යති.

ආහාර සොයා යන කුහුඹුවන්, කුහුඹු ජනපදයෙන් උදෑසන 6 ට පමණ පිටවන අතර ආපසු පැමිණෙන්නේ සවස 6 ට පමණ වෙයි. ඒ අතරතුර කාලයේදී කුහුඹුවන්ගෙන් කොටසක් කුහුඹු ජනපදයේ දොරටුව ආරක්ෂා කරති. එමෙන්ම, දවසේ වැඩ නිමාවී ජනපදයට නැවත ඇතුළුවන කූඹියන් එකින් එකා හොඳින් පරීක්ෂා කර බලති. ඕනෑම මොහොතක යම් ආගන්තුකයෙක් ජනපදය ආක්‍රමණය කරන්නට උත්සාහ ගන්නේ නම්, ඕනෑම කුහුඹුවෙකුට "මරාගෙන මැරීමේ" හැකියාව ඇත.


Colobopsis explodens කෘමි විශේෂයේ උදරය ග්‍රන්ථීමය කෝෂ වලින් පිරී තිබෙන අතර, අනතුරුදායක අවස්ථාවකදී සිය උදරය වේගයෙන් ඉහළට එසවීම මගින් එය පුපුරවා ගනියි. ග්‍රන්ථීමය කෝෂ වල පිරී තිබෙන ඇලෙනසුළු විෂ ස‍්‍රාවයක් ස්පර්ශයෙන් සතුරා අකර්මණ්‍ය වන අතර අවසානයේ මියයයි. විද්‍යාඥයන් පවසන පරිදි, මෙම ස‍්‍රාවය තරමක් දුරට කුළුබඩු වල අඩංගු සුවඳක් වැනි වෙයි.

වෙනත් ඕනෑම කුහුඹු ජනපදයක මෙන්ම මොවුන්ගේද විවිධ කාර්‍යයන් ඉටුකරන කුහුඹු කොට්ටාශ වෙයි. උදරය පුපුරවාගන්නා කොට්ටාශය හැරුණු විට, වෙනත් ආරක්‍ෂිත උපක්‍රමයක් යොදාගන්නා විශාල හිසක් සහිත සොල්දාදුවන් කොට්ටාශයක්ද වෙයි. පුපුරුවා ගැනීම වෙනුවට, තම හිස දොරක් ලෙස යොදා ගනිති. එනම්, සතුරු ආක්‍රමණයකදී, තම ජනපදයට ඇතුළුවන සිදුර හිස මගින් අවහිර කරති.

Colobopsis exploden කුහුඹුවන් බහුතරයක් ගැහැණු සතුන් වන අතර, අත්තටු ඇති පිරිමි කුහුඹුවන්, සිටිනුයේ ඉතාමත් සුළු සංඛ්‍යාවකි.

Monday, May 14, 2018

ගිය කෙනෙක් ආයෙත් නොඑන බුරුතු පිටින් අතුරුදන් වෙන හොයියා බාචු.

වයඹදිග රුමේනියාවේ, (එරට වැසියන් ශබ්ද කරන ආකාරයට රොමා නියා) ක්ලුෂ් - නපෝකා නගරයේ හෙක්ටයාර් 250ක පමණ ප්‍රදේශයක් පුරා පැතිර පවතින හොයියා බාචු (Hoia baciu) වනාන්තාරය සැලකෙන්නේ ලොව වඩාත්ම භූතාවිශ්ට වනාන්තරය ලෙසයි. එනිසාම රුමේනියානු වැසියන් එය හඳුන්වන්නේ 'ගොඩබිම බර්මියුඩා ත්‍රිකෝණය" නමින්ය. මෙම වනය තුළ අවතාර ගැවසෙනු බොහෝ දෙනා දැක ඇති අතර තේරුම් කළ නොහැකි සිදුවීම්, ඡායාරූපවල අද්භූත මුහුණු සටහන් වීම් ආදිය පිළිබඳ ඊට මුහුණ දුන් බොහෝ දෙනා අනාවරණය කොට තිබෙනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි, 1970 ගණන්වල මේ තුළ අද්භූත යානයක් දුටු කීප දෙනකුම ඒ පිළිබඳව වාර්තාකොට තිබුණා.

මෙම වනයට ඇතුළු වන පුද්ගලයන් පවසන්නේ තමන් දෙස කවුරුන් හෝ බලා සිටින බවක් තමන්ට දැනෙන බවයි. ඒ වගේම මෙම වනාන්තරය තුළ පිහිටි අමුතුම ආකාරයේ තුරුලතා ආදියත් ඒ අද්භූත බව තවත් තීව්‍ර කරනවා.

හොයියා බාචු අද්භූත වනාන්තරයක් ලෙස මුලින්ම හැඳින්වීමට පෙලඹී ඇත්තේ 200ක ගව පට්ටියක්ද දක්කාගෙන මේ වනයට ඇතුළු වූ එ‍ෙඩ්රෙක් අතුරුදන් වීමද සමඟයි. මේ වනාන්තරය අවට වෙසෙන කිසිවකු එම සිද්ධියෙන් අනතුරුව වනයට ඇතුළු වීමට උත්සාහ කරන්නේ නැහැ. ඊට ඇතුළු වුණොත් නැවත පැමිණීමට නොලැබෙන බව ඔවුන් තදින්ම විශ්වාස කරනවා. නමුත් ඒ අතර වනාන්තරයට ඇතුළු වීමට තරම් දිරියක් ඇති පුද්ගලයන් නැවත ඉන් පිටතට පැමිණි විට සමේ දද ඇතිවීම්, ඔක්කාරය, වමනය, හිසරදය, පිලිස්සීම්, සීරීම් ආදී අද්භූත සිදුවීම් ගැන වාර්තා කොට තිබෙනවා.

හොයියා - බාචු වනාන්තරය පිළිබඳ අවධානය යොමුවන්නට පටන් ගෙන ඇත්තේ එහි ඇතුළු වූ ඇලෙක්සැන්ඩර් සිෆ්ට් නම් ජීව විද්‍යාඥයකු වනයට ඉහළ අහසේ ගමන් කරමින් තිබූ පියාඹන පීරිසි ආකාරයේ වස්තූන් කීපයක් ඡායාරූපගත කිරීමද සමඟයි. ඉන් අනතුරුව 1968 යුද හමුදා කාර්මිකයකු වු එමිල් බර්නියා විසින්ද මෙම වනාන්තරයට ඉහළ අහසේ ගමන් කළ පියාඹන පීරිසියක දර්ශනයක් ඡායාරූපගත කිරීමට සමත්ව තිබෙනවා.

මෙම වනය තුළට රැගෙන යන ඉලෙක්ට්‍රොනික් උපකරණ පවා ක්‍රියා විරහිත වන බවද සඳහන් වෙනවා. මෙවැනි අද්භූත සිදුවීම් පිළිබඳ විමර්ශනයන් කරන පුද්ගලයන් පවසන අන්දමටද එය භූතාත්ම විසින් සිදුකරන බලපෑම් නිසා සිදුවන්නක්. වනාන්තරය අවට ජීවත්වන පුද්ගලයන් එතුළින් රාත්‍රි කාලයේදී වැලපෙන කාන්තාවන්ගේ හඬවල්ද ඇසෙන බව සඳහන් කරනවා.

සමහරු විශ්වාස කරන්නේ මෙය තවත් නොපෙනෙන මානයකට ඇතුළුවීම සඳහා වන ද්වාරයක් බවයි. මෙතුළින් නිතර නිතර අද්භූත එළි විහිදෙන අයුරු අවට වැසියන් දැක ඇති අතර සමහරු මෙතුළ අතරමං වී නැවත පැය කිහිපයකට පසු පිටතට පැමිණි විට ඊට පෙර සිදුවූ කිසිවක් තමන්ට මතක නැති බව සඳහන් කළ අවස්ථාද නැත්තේ නැහැ.

මෑතකදී මෙම වනාන්තරය තුළ සිදුවීම් වාර්තා කිරීම සඳහා ගිය රූපවාහිනි නාළිකාවක විමර්ශකයකු නොපෙනෙන බලවේගයක් විසින් සූරා බිමට තල්ලුකොට ඇති බවද වාර්තා වූණා. ඊට පෙර තමන් අඳුරු කැලෑව තුළින් දිලිසෙන ඇස් වැනි ආලෝකයක් දුටු බවද ඔහු පවසා තිබුණා.

ගන වන ගහනයකින් යුත් මෙහි මධ්‍යයේ හරි කවාකාර පෙදෙසක් කුඩා පැළෑටියක් හෝ නොවැවී තිබීමත් මිනිසුන්ගේ කුතුහලය වැඩි කිරීමට තවත් හේතුවක් වී තිබෙනවා. එසේ සිදුව ඇත්තේ කෙසේදැයි කීමට විද්‍යාඥයන් පවා සමත් වී නැහැ. මෙහි පස් නියැදි පවා පරීක්ෂාවට ලක්කොට ඇති අතර ඒ පස්වලද කිසිදු වරදක් නැති බව ඔවුන් සඳහන් කොට තිබුණා. ඒ අවට වැසියන් විශ්වාස කරන්නේ එම කවය වනයේ සිදුවන අද්භූත සිදුවීම්වල කේන්ද්‍රස්ථානය බවයි.

කෙසේ වුවත් මෙතෙක් හොයියා බාචු වනය වෙත ඇතුළුවී කිසිදු බලපෑමක් නොමැතිව පිටතට පැමිණි පුද්ගලයකු පිළිබඳ සඳහන් වී නැහැ. අදටත් ඒ පිළිබඳව විවිධ රටවලින් පැමිණ පර්යේෂණ සිදු කරමින් සිටිනවා.




Thursday, May 10, 2018

රෝම ශිෂ්ටාචාරයේ පිළිකුලට ලක් වන කරුණු

රෝම ශිෂ්ටාචාරය මිනිස් සංහතිය දැන සිටින පරිදි ශ්‍රේෂ්ඨතම ශිෂ්ටාචාරයන් ගෙන් එකක් ලෙස සැලකේ. රෝමවරු සෑම ක්ෂේත්‍රයකම පාහේ විශිෂ්ඨ වූ අතර සෑම ක්ෂේත්‍රයකින්ම පාහේ විශාල දියුණුවක් ලබා තිබුනේ අප පුදුමයට පත්කරමිනි. එහෙත්, ඔවුන් කළ සමහර දේ සහ පුරුදු කිහිපයක් අපගේ දැඩි පිළිකුලට ලක් වෙයි. ඔබ දැන් ඉගෙන ගන්න යන මේ කරුණු, මේ වර්තමාන යුගයේ ඔබ ජීවත් වීමට සිදුවීම පිළිබඳව සතුටක් ගෙනදේවි. ඉතින්, අපි පටන් ගනිමු.
අපට විශ්වාස කිරීමට පවා අපහසු අන්දමින් රෝම ජාතිකයෝ මුත්‍රා එදිනෙදා කටයුතු වලට යොදාගත්හ. වඩාත් කදිම ක්‍රමයක් වූයේ ඔවුන්ගේ වස්ත්‍ර පිරිසිදු කිරීම සඳහා මුත්‍රා භාවිතයයි. ඔවුන්ගේ ටෝගා (පුරාණ රෝම ඇඳුමකි) මේ ආකාරයෙන් සේදීමෙන් පසුව නව වස්ත්‍රයක් මෙන් බැබළෙන බව විශ්වාස කළහ. එය අද අපි භාවිත කරන "ඩ්‍රයි ක්ලීනිං" වැනි ක්‍රමයක් විය. නිවෙස් ඉදිරිපිට බඳුනක් තබා තිබූ අතර ඕනෑම කෙනෙකුට එයට මුත්‍රා කිරීමට හැකි විය. ඔවුහු පොදු නානකාමර වලින් පවා මේ සඳහා මුත්‍රා එකතු කළහ. මේ කාලය තුළ රෝම අධිරාජ්‍යයා වූ වෙස්පසියන් මුත්‍රා සඳහා බද්දක් අය කළේය.

මෙම මුත්‍රා බද්ද පැනවූ පසු, කෝපයට පත් රෝමානුවෝ මුත්‍රා එකතු කරන භාජන වලට "වෙස්පසියන්" යන නම පටබැන්දහ. වෙස්පසියන්ගේ පුත් ටයිටස්ට මෙම මේ බව දැනගන්නට ලැබුණි. කලබල වූ ඔහු පියා ගෙන් ගඳ ගසන මුත්‍රා වලට බද්දක් පැනෙව්වේ මන්දැයි ඇසීය. වෙස්පසියන් රෝමානු කාසියක් ගෙන එය ඉඹින්න යයි ටයිටස්ට කීවේය. කාසිය ඉඹි ටයිටස්ට වෙස්පසියන් මෙසේ පැවසුවේය. "දැන් තේරුනාද? සල්ලි ගඳ ගසන්නේ නැත".
මුත්‍රා භාවිත කළ වෙනත් අවශ්‍යතාවක් වූයේ සතුන්ගේ රෝග සුව කිරීමයි. පිත්තාශයේ ගැටළු වලින් පෙළුණු බැටළුවන්ට මිනිස් මුත්‍රා බලෙන් පෙවූ අතර ශ්වසන රෝගවලින් පීඩා විඳින බැටළුවන්ට නාස් පුඩු තුලින් මුත්‍රා ඇතුල් කරන ලදි. මී මැස්සන් සහ පක්ෂීන්ටද මුත්‍රා ලබා දෙන ලදී. කුරුළු උණට මනුෂ්‍ය මුත්‍රා ප්‍රතිකාරයක් විය.
එමෙන්ම සම් පදම් කිරීම සඳහා මුත්‍රා සහ මලපහ භාවිතා කළහ. නුමුහුන් මුත්‍රා වල පොඟවා ගත් සම මලපහ නිසා වඩාත් සුනම්‍ය වූ බව ඔවුහු විශ්වාස කළහ. ඒවා පොහොර ලෙසද භාවිතා කරන ලදී. මුත්‍රා හා මළපහ එකතු කර විකුණනු ලැබූ බවට වාර්තා තිබේ. කලින් සඳහන් කළ පරිදි මෙසේ එකතු කිරීම වෙනුවෙන් බදු අය කෙරිණ.
දෙළුම් ගසට මුත්‍රා ලබා දුන් පසු පලතුරු වඩා රසවත්වන බව සහ ඉස්ම වැඩි වන බවට විශ්වාස කළහ.
රෝමවරුන් මුත්‍රා භාවිත කළ පිළිකුල්ම ආකාරය දත් සුදු පැහැ ගැන්වීම සඳහා විය. කට සේදීම සඳහා මුත්‍රා භාවිතා කිරීමෙන් දත් මුතු ඇට මෙන් සුදු පැහැ ගැන්වෙන බවට ඔවුහු විශ්වාස කළහ.
රෝමවරු ඔවුන්ගේ මළ පවාහන පද්ධති සහ පොදු වැසිකිළි සඳහා ඉතා ජනප්‍රිය වූහ. නමුත් මෙම පොදු වැසිකිළි ඉතා අපිරිසිදු වූ බව මේ වන විට අනාවරණය වී ඇත. පුරාවිද්‍යාඥයින්ට අනුව පොදු වැසිකිළි කිසි දිනෙක පිරිසිදු කර නැති අතර ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගෙන් පිරී පැවතී ඇත. වැසිකිළිය තුලදී උකුණන්, කිනිතුල්ලන් සහ අනෙකුත් කෘමීන් ඉවත් කිරීම සඳහා විශේෂිත වූ පනාවක් උපයෝගී කළහ.
මේ සියල්ලටම වඩා පිළිකුල ගෙන දෙන්නේ වැසිකිළි භාවිතයෙන් පසු ඔවුන් පිරිසිදු වූ ආකාරයයි. ලී මිටකට සවිකරන ලද ස්පොන්ජයක් ඒ සඳහා යොදා ගත් අතර එකිනෙකා අතර හුවමාරු කරගත් නමුත්, වැසිකිළි මෙන්ම කිසි දිනෙක පිරිසිදු නොකරන ලදී.
පොදු වැසිකිළි භාවිතයේදී ගැටළු දෙකක් (ඉහත සඳහන් කළ ඒවාට අමතරව) ඇති විය. මුල්ම ගැටලුව වූයේ බඩගා යන සර්පයින්ගෙන් සහ පණුවන්ගෙන් ඇතිවූ අවදානමයි. දෙවන ගැටළුව වූයේ මීතේන් වායුව පිපිරීමයි. වැසිකිළි පිරිසිදු කර නොතිබූ නිසා සහ ඒවා බහුලව භාවිතා කළ බැවින් මීතේන් වායුව ඒකරාශී වීම නිසා වැසිකිලි පුපුරා ගියේය.

රුසියානු නායකයින්ගේ "තට්ටය - කොණ්ඩය" න්‍යාය

වසර 200 කට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ සිදු වෙමින් පවතින බැවින් රුසියාවේ ජනතාව අතර විහිළුවක් ලෙස මෙය සැලකේ. එමෙන්ම රුසියානු නායකයින්ගේ "තට්ටය ...